അങ്ങനെ ഒരു വർഷം കൂടി കൊഴിഞ്ഞുവീണിരിക്കുന്നു. ലോകം 2026-നെ വരവേറ്റുകഴിഞ്ഞു. അമേരിക്കയിലെ വിദൂര പ്രവിശ്യകളിലും വിജനമായ ദ്വീപുകളിലും പുതുവർഷാഘോഷങ്ങൾ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, പുത്തൻ പ്രതീക്ഷകളും തീരുമാനങ്ങളുമായി നമ്മളും മുൻപോട്ട് നീങ്ങുകയാണ്. ഇതൊരു പോസിറ്റീവ് വശമാണെങ്കിൽ, മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടിൽ നമ്മൾ ഓരോ ദിവസവും മരണത്തിലേക്ക് അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; അഥവാ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വർഷം കൂടി മരിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു.
മരണത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം വന്നുനിറയുന്നു. ഈ വർഷം അവസാനിച്ചത് എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളുടെ വേർപാട് വാർത്ത കേട്ടുകൊണ്ടാണ്. സായികുമാർ രാധാകൃഷ്ണന്റെ ആകസ്മിക വേർപാടിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നേരത്തെ എഴുതിയിരുന്നല്ലോ; ഇപ്പോൾ ഇതാ ചെന്നൈയിലെ എന്റെ എം.ബി.എ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഡയറക്ടറായിരുന്ന ഡോ. പി.വി. മാത്യു സാറും വിടവാങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
എന്തുകൊണ്ട് അവർ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരായി?
ബിരുദം വാങ്ങിയ ശേഷം ഞാൻ മാത്യു സാറിനെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ല, ഒരു ഇമെയിൽ പോലും അയച്ചിട്ടില്ല. സായിയുടെ കാര്യവും അങ്ങനെതന്നെ; എബിഎൻ വിട്ട ശേഷം അദ്ദേഹവുമായി ഒരു വ്യക്തിബന്ധവും പുലർത്തിയിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറം ഈ രണ്ടുപേരുടെയും വേർപാടുകൾ എന്നിൽ വലിയൊരു ശൂന്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരുപക്ഷേ ഇത് മനസ്സിലായെന്നു വരില്ല. ഇത് എന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു 'ഇമോഷണൽ ബാഗേജ്' ആണ്. എന്റെ വളർച്ചയുടെ ഘട്ടങ്ങളിൽ (formative
period) അവർ പകർന്നുതന്ന പ്രൊഫഷണൽ മൂല്യങ്ങളോ, അറിയാതെ പോലും ഞാൻ അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്ന അവരുടെ പെരുമാറ്റരീതികളോ (template style interactions) ആയിരിക്കാം അവരെ എന്റെ മനസ്സിലെ റോൾ മോഡലുകളാക്കിയത്. ആ വാർത്തകൾ എന്നിൽ ഒരു തീരാനഷ്ടം തന്നെയാണ് അവശേഷിപ്പിച്ചത്.
'തുരുമ്പ്' എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട മരുപ്പച്ച
അധ്യാപകർക്കിടുന്ന പരിഹാസപ്പേരുകൾ പലപ്പോഴും അവരെ വേട്ടയാടാറുണ്ട്. പഴയകാല ഉപദേശങ്ങൾ നൽകുന്നതുകൊണ്ടാവാം വിദ്യാർത്ഥികൾ മാത്യു സാറിനെ 'തുരുമ്പ്' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ എനിക്കൊരിക്കലും ആ പേര് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ അദ്ദേഹം തികച്ചും 'അപ്ഡേറ്റഡ്' ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മെന്ററിംഗ് ശൈലിയോട് എനിക്ക് വലിയ ബഹുമാനമായിരുന്നു. ഉപരിപഠനത്തിനും ഗവേഷണത്തിനും അദ്ദേഹം എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നു.
പഠനകാലത്ത് എനിക്കദ്ദേഹം മരുഭൂമിയിലെ മരുപ്പച്ച പോലെയായിരുന്നു. സംഘർഷങ്ങൾ ലഘൂകരിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ നയതന്ത്രജ്ഞതയും എന്നാൽ ആവശ്യഘട്ടങ്ങളിൽ കർക്കശമായ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനുള്ള കഴിവും അത്ഭുതകരമാണ്. ഒരിക്കൽ ഒരു അധ്യാപകനെതിരെ ഞങ്ങൾ സമരം ചെയ്തപ്പോൾ, "അച്ചടക്കലംഘനം അനുവദിക്കില്ല, പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ പരാതി പരിഗണിക്കും" എന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അടുത്ത വർഷം ആ അധ്യാപകൻ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാൻ വന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ ഫലം.
ഹോസ്റ്റലിൽ ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ ബഹളമുണ്ടാക്കിയ ഒരു രാത്രിയിൽ, ക്യാമ്പസിൽ തന്നെ താമസിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹം നേരിട്ടെത്തി വെറും 15 മിനിറ്റ് സംസാരിച്ചു. ആ ക്യാമ്പസ് പെട്ടെന്ന് ശാന്തമായി. അത്രമേൽ ശക്തമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടപെടൽ. അന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എന്നെപ്പോലുള്ള ചിലരെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ളതായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ശിക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടുവോളം സാഹചര്യമുണ്ടായിട്ടും ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും ഭാവിയെ ബാധിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ അദ്ദേഹം എടുത്തിരുന്നില്ല.
മായാത്ത പാഠങ്ങൾ
മാത്യു സാറിന്റെ ഓർമ്മശക്തിയും അധ്യാപനരീതിയും സമാനതകളില്ലാത്തതായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ക്ലാസ്സിൽ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ 60 പേരുടെയും പേരും വിവരങ്ങളും പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചു. അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു തന്ന PERT, CPM, Span of Control തുടങ്ങിയ മാനേജ്മെന്റ് തത്വങ്ങൾ ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് കാരണം ആ അധ്യാപകൻ മാത്രമാണ്.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന ഇത്തരം വ്യക്തികളാണ് യഥാർത്ഥ മാതൃകകൾ. അവരെ നമുക്ക് പിന്തുടരാം, വിമർശിക്കാം, അവരിൽ നിന്ന് നമ്മുടെതായ ശൈലികൾ രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാം. എന്നാൽ സായ്നാഥായാലും മാത്യു സാറായാലും അവർ എന്നെപ്പോലുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളിലൂടെ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു.
നിർമ്മിത ബുദ്ധി (AI) ലോകം കീഴടക്കുമ്പോഴും, ആത്മവിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലുള്ളവർക്ക് മാത്യു സാറിനെപ്പോലെയുള്ള 'വാർപ്പ് മാതൃകകൾ' ഒരു അനിവാര്യതയാണ്.
മാത്യു സാറിന്റെ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി നേരുന്നു. ഏവർക്കും സന്തോഷവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ ഒരു പുതുവർഷം ആശംസിക്കുന്നു.
സസ്നേഹം
ബിജി
