​ചിറക് വിരിച്ച പറവ: ഒരു അച്ഛന്റെ യാത്രാമൊഴി

 ഒരു പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയിറങ്ങിയ വരികളാണ് ഈ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റ്. മകൾ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പോയതിനു ശേഷമുള്ള ആ ശൂന്യതയും വികാരങ്ങളും ഏതൊരു മാതാപിതാക്കളെയും കണ്ണീരണിയിക്കുന്നതാണ്. താങ്കൾ നൽകിയ ഹൃദ്യമായ ഓർമ്മകളും വിചാരങ്ങളും കോർത്തിണക്കി തയ്യാറാക്കിയ മലയാളം ബ്ലോഗ് താഴെ നൽകുന്നു:

ചിറക് വിരിച്ച പറവ: ഒരു അച്ഛന്റെ യാത്രാമൊഴി

കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയായിരുന്നു ആ ദിവസം. ഞങ്ങളുടെ മകളെ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഹോസ്റ്റലിൽ ആക്കി ഞങ്ങൾ മടങ്ങിവന്ന ആ വഴിയിൽ, മനസ്സിൽ വികാരങ്ങളുടെ ഒരു മഹാത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു. സന്തോഷവും അഭിമാനവും ഒപ്പം ഉള്ളിൽ കൊള്ളുന്ന ഒരു വല്ലാത്ത നൊമ്പരവും ഒരേസമയം എന്റെ നെഞ്ചിൽ അലയടിച്ചു.

അവളുടെ കഴിഞ്ഞ 18 വർഷത്തെ ജീവിതയാത്രയിലൂടെ എന്റെ മനസ്സ് ഒന്നു പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. അവൾ ഞങ്ങൾക്ക് തന്ന സന്തോഷങ്ങളും, ഇടയ്ക്കുള്ള ചെറിയ വിഷമങ്ങളും, ഇന്ന് അഭിമാനത്തോടെ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ തക്കവണ്ണം അവൾ നേടിയ നേട്ടങ്ങളും... എല്ലാം ചേർന്ന ഒരു മനോഹരമായ മിശ്രിതമായിരുന്നു ആ ഓർമ്മകൾ.

ഒരു പക്ഷിക്കുഞ്ഞ് തള്ളപ്പക്ഷിയുടെ ചിറകിൻകീഴിൽ നിന്നും പറന്നുയർന്ന് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു അനുഭവം! തലച്ചോറ് പ്രായോഗികമായി ചിന്തിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, ഹൃദയം അതത്ര പെട്ടെന്ന് അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. അവൾ വീണ്ടും വരും, അവധി ദിവസങ്ങളിൽ ഞങ്ങളോടൊപ്പം താമസിക്കും എന്നെല്ലാമറിയാം. എങ്കിലും, പ്രായോഗികമായി ഇന്ന് അവൾ ഞങ്ങളുടെ നിത്യജീവിതത്തിലെ ആ കൂടുവിട്ട്, പുതിയൊരു ലോകത്തേക്ക്, പുതിയൊരു യാത്രയിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചിരിക്കുകയാണ്.

ഇന്ന് ഞാൻ അവളുടെ മുറിയിൽ വെറുതെ കയറി ചെന്നു. ചിതറിക്കിടന്ന അവളുടെ സാധനങ്ങളെല്ലാം ഒതുക്കിവെച്ച്, ആ കിടക്കയൊക്കെ ഒന്നുകൂടി ശരിയാക്കി വെച്ചു. വികാരവിക്ഷോഭങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റത്തിൽ ഞാൻ ആ മുറിയിൽ തളർന്നുപോയി. ഒരു പിതാവ് എന്ന നിലയിൽ അവളുടെ നേട്ടങ്ങളിൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കേണ്ട സമയമാണിത്; എങ്കിലും, ഒരച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലെ ഭാരവും ശൂന്യതയും എന്നെ തളർത്തുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ അറിയാതെ പോയി.

കുഞ്ഞുകാലത്ത് അവൾ പിച്ചവെച്ച് നടന്ന വഴികൾ, അവൾ ജനിച്ച ആ ആശുപത്രി മുറി, ബാംഗ്ലൂരിലെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ അവൾ ചിരിച്ചുംകളിച്ചും വളർന്ന നാളുകൾ... അവളുടെ ഓരോ ചിരിയും ഞങ്ങളുടെ എല്ലാവരുടെയും സന്തോഷമായി മാറിയ ദിവസങ്ങൾ. അവളുടെ മാമോദീസ, ആദ്യമായി അവളെ പ്ലേ സ്കൂളിൽ കൊണ്ടുപോയ അന്ന്, ടീച്ചറുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ എന്നെ നോക്കിയ ആ കാഴ്ച... ഞാൻ സൗദിയിൽ ജോലിക്കായി പോയി തിരികെ വന്നപ്പോൾ, അന്ന് അഞ്ചു വയസ്സുള്ള അവൾക്ക് എന്നെ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോയ ആ നിമിഷം... എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞതുപോലെ എന്റെ കൺമുന്നിൽ തെളിയുന്നു.

കാലം എത്ര വേഗമാണ് കടന്നുപോകുന്നത്! ഇത്രയും കാലം ഞങ്ങളുടെ ചുറ്റും നിറഞ്ഞുനിന്ന ആ സാന്നിധ്യം ഇന്ന് ആ മുറിയിൽ ഒരു നിശബ്ദതയായി ബാക്കിയാകുന്നു. എങ്കിലും മോളേ, നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് നീ നടന്നു കയറുമ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകളും സ്നേഹവും എന്നും നിനക്ക് കൂട്ടായി ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിലുണ്ടാകും.

യാത്രയാവുകയാണ് മോളെ... പുതിയ ലോകം നിന്നെ ഇരുകയ്യും നീട്ടി സ്വീകരിക്കട്ടെ

നാല്പതുകളുടെ ഇളക്കങ്ങൾ

ശാലിനി അന്നും പതിവുപോലെ ഓഫീസിലേക്കുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു.  ആ ഒരു മണിക്കൂർ യാത്ര അവളെ സംബന്ധിച്ച് സ്വന്തം ലോകത്തേക്കുള്ള വാതിലായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവൾ ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്ക് നോക്കി സംഗീതം ആസ്വദിക്കും, ചിലപ്പോൾ കയ്യിലുള്ള പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിൽ മുഴുകും. സഹയാത്രികരുമായി സംസാരിച്ചിരിക്കാനും മടിയില്ല. എന്നാൽ, ഇതൊന്നുമല്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ ഓർമ്മകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മുങ്ങാംകുഴിയിടും.

അന്ന് അവളുടെ മനസ്സ് അല്പം അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. പ്രായം നാൽപത് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ശരീരം അതിന്റെ മാറ്റങ്ങളുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ കാണിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. വിഷ്ണുവേട്ടനാകട്ടെ, ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ യാതൊരു കരുതലുമില്ല. ഇന്നലെ രാത്രിയിലും എന്തൊക്കെയോ കാട്ടിക്കൂട്ടി, യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ ഒരു മരത്തിനെപ്പോലെ കൂർക്കം വലിച്ച് ഉറങ്ങി. 'ഇനി എന്നാണ് ഈ ആണുങ്ങളൊക്കെ സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കാനും അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനും പഠിക്കുന്നത്?' അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. കാറ്റിലുലഞ്ഞ് മുഖത്തേക്ക് വീണ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ  ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പെട്ടെന്നാണ് ആ ചിന്ത വന്നത്—'ഓ, ഇനിയിപ്പോൾ ആര് നോക്കാനാണ്? നാൽപത് കഴിഞ്ഞില്ലേ...' ആലോചനകളിൽ മുഴുകിയിരുന്നതുകൊണ്ട് ഓഫീസ് എത്തിയത് അവൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല.

ഓഫീസിലെ പതിവ് തിരക്കുകളും മാനേജരുടെ ശകാരങ്ങളും സഹപ്രവർത്തകരുടെ പരിദേവനങ്ങളും ഒക്കെയായി അഞ്ചുമണി കഴിഞ്ഞത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. ഇന്ന് മകൾ ദേവൂട്ടിക്ക് ഡാൻസ് ക്ലാസുള്ള ദിവസമാണ്. ഡാൻസ് ടീച്ചർ ദേവൻ മാഷ് ഭയങ്കര സ്ട്രിക്റ്റാണ്. വിഷ്ണുവേട്ടൻ അവളെ അവിടെ കൊണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടാകും, ആറുമണിയാകുമ്പോൾ പോയി പിക്ക് ചെയ്യണം.

ശാലിനി വേഗം ദേവൻ മാഷിന്റെ ഡാൻസ് ക്ലാസിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ പതിവായി എത്താറുള്ള മലയാളി ചേച്ചിമാരുണ്ട്—ദേവിയേടത്തിയും റുക്സാനയും ലക്ഷ്മിയും ഭാനുമതിയുമൊക്കെ. എല്ലാവരും സമപ്രായക്കാരായതുകൊണ്ട് അവരുടെ ചർച്ചകളെല്ലാം ഒരേ വിഷയങ്ങളിലായിരുന്നു കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞിരുന്നത്.

ദേവൻ മാഷിന് ദേവൂട്ടിയെ വലിയ കാര്യമാണ്. 'പിറക്കാതെ പോയ മോളാണ്' എന്നാണ് മാഷ് പറയാറുള്ളത്. എന്നാൽ ഈയിടെയായി മാഷിന് തന്നോട് കുറച്ച് കൂടുതൽ താല്പര്യമുണ്ടോ എന്ന് ശാലിനിക്ക് സംശയം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. 'ഛെ! മോളുടെ മാഷല്ലേ, അങ്ങനെയേ ഉണ്ടാകൂ...' അവൾ സ്വയം തിരുത്തി. എങ്കിലും, ശാലിനിയുടെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ മാഷിനെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 45 കഴിഞ്ഞെങ്കിലും കണ്ടാൽ ഒരു 35-നപ്പുറം തോന്നിക്കില്ല. സാധാരണ മലയാളി അമ്മാവന്മാരെപ്പോലെ കുടവയറില്ല. നല്ല വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചും, അതിൽ പടർന്ന രോമാവൃതമായ ശരീരവും... കണ്ടാൽ പഴയ അരവിന്ദ് സ്വാമിയുടെ ഒരു ലുക്ക്! മനസ്സിൽ 'ഉയിരേ...' എന്ന റഹ്മാൻ ഗാനം തള്ളിക്കയറി വന്നു.

"നീ എന്താടി ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്?" ലക്ഷ്മിയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യമാണ് ശാലിനിയെ ദേവൻ സാറിൽ നിന്നും ഉണർത്തിയത്. ലക്ഷ്മി എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ച കൂട്ടത്തിൽ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു: "ദേവൻ സാറിനെ കാണാൻ നല്ല ലുക്കാല്ലേ..."

കേട്ടപാടെ ശാലിനിയുടെ മുഖം ചുവന്നുതുടുത്തു. ലക്ഷ്മി അത് ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ വേഗം മുഖം താഴ്ത്തി. അപ്പോഴേക്കും "അമ്മേ, വിശക്കുന്നു..." എന്ന് പറഞ്ഞ് ദേവൂട്ടി ഓടിവന്നു. ദേവൻ സാറിനോടും മറ്റ് കൂട്ടുകാരികളോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് അവർ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.

വീട്ടിലെത്തി കുളിക്കാൻ കയറിയപ്പോൾ, മേനിയിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ ചൂടുവെള്ളത്തിനൊപ്പം അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ദേവനായിരുന്നു. നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഭേദിച്ച് അവളുടെ വികാരങ്ങൾ നൂലുപൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ പറന്നുനടന്നു. അറിയാതെ അവളുടെ വിരലുകൾ  കവിത രചിച്ചു... ആ അനുഭൂതിയുടെ ആനന്ദാതിരേകത്തിൽ അവൾ  മനസിന്റെ പിരിമുറുക്കങ്ങൾ അയച്ചു വിട്ടു.

കുളി കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് വന്ന ശാലിനിയെ വിഷ്ണു ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. എന്നും മുഖം വീർപ്പിച്ചുനടക്കുന്ന ഭാര്യയുടെ മുഖത്ത് ഇന്ന് ചെറിയൊരു ചുവപ്പും പ്രസന്നതയുമുണ്ട്. പോരാത്തതിന് ഒരു മൂളിപ്പാട്ടും!

"എന്താ ഇന്ന് വലിയ സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ? മുതലാളി ബോണസ് വല്ലതും തന്നോ?" വിഷ്ണു തമാശയായി ചോദിച്ചു.

"ഓഹോ! ഇങ്ങേരുടെ ഒരു കാര്യം. കാശ് മാത്രമാണോ മനുഷ്യജീവിതം? വേറെയും കാര്യങ്ങളില്ലേ ഈ ലോകത്ത്..." ശാലിനി പരിഭവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"അങ്ങനെയല്ലടോ... നമ്മൾ ഈ മധ്യവയസ്സിൽ ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കാനുള്ള ഓട്ടത്തിലല്ലേ? കാശുണ്ടാക്കാതെ എന്ത് ചെയ്യും?" വിഷ്ണു തന്റെ ന്യായീകരണം നിരത്തി. വിഷ്ണുവിന് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ഇപ്പോൾ തന്നെ നാട്ടിൽ രണ്ട് വീടുണ്ട്, അതിലൊന്ന് വാടകയ്ക്ക് കൊടുത്തിരിക്കുകയാണ്. കൂടാതെ രണ്ട് ഏക്കർ കൃഷിസ്ഥലത്ത് വാഴയും കവുങ്ങും കുരുമുളകുമൊക്കെ കൃഷി ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്. റിട്ടയർ ചെയ്യുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ നോക്കി നടത്തണമെന്നാണ് പുള്ളിയുടെ പ്ലാൻ. ഇതിനായി വലിയ തുക വായ്പയെടുത്ത്, വീണ്ടും ദുബായിലേക്ക് വന്ന് ഓവർടൈം ജോലി ചെയ്ത് പണമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതം—ഒരു ചാക്രികവട്ടം പോലെ അത് തുടരുകയാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളോട് തന്റെ മനസ്സിലെ മൃദുലമായ വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് എങ്ങനെ സംസാരിക്കാനാണ്? ശാലിനി നിരാശയോടെ മുടി കെട്ടിവെച്ച് കിടക്കയിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു.

പെട്ടെന്നാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ചോദ്യം വന്നത്: "നീ വല്ല പ്രേമത്തിലും പെട്ടോടോ?"

പതിനഞ്ച് വർഷമായി കൂടെ ജീവിക്കുന്ന ആളാണ് ചോദിക്കുന്നത്, മറുപടി പറയേണ്ടതുണ്ട്. പക്ഷേ, അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പകരം ഒരു മൂളലോടെ വിഷ്ണുവിന് അഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

'ഛെ! ചോദിക്കേണ്ടായിരുന്നു,' വിഷ്ണു മനസ്സിൽ കരുതി. 'ഇന്നിനി ഒന്നും നടക്കാൻ പോകുന്നില്ല.' അവൻ ശാലിനിയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് മൃദുവായി ഒന്ന് തലോടി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചെറുതാളത്തിൽ മുഴങ്ങുന്ന അവളുടെ കൂർക്കംവലി കേട്ടപ്പോഴാണ് ശാലിനി ഉറങ്ങിയെന്ന് വിഷ്ണുവിന് മനസ്സിലായത്.

ചെറിയൊരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ വിഷ്ണു തിരിഞ്ഞുകിടന്നു. അവനും ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു—നാളെ വീണ്ടും തുടങ്ങേണ്ട തിരക്കുകളുടേയും അധ്വാനത്തിന്റേയും മറ്റൊരു ദിവസത്തെ വരവേൽക്കാനായി...

നീലമിഴികളിലെ കാർമേഘങ്ങൾ

അന്ന് പെയ്ത തോരാമഴയ്ക്കൊടുവിലാണ് ഞാൻ അവളെ ആദ്യമായി നേരിൽ കണ്ടത്. അതുവരെ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ മാത്രം അറിഞ്ഞ ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ വന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുക? എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ അനിർവചനീയമായ ഭാവങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ വേലിയേറ്റം തന്നെ ആ നിമിഷം കടന്നുപോയി.

ഇവളോടാണോ... ഇത്രയും നാൾ ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിലെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ വികാരങ്ങളും ചിന്തകളും പങ്കുവെച്ചിരുന്നത്? എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ തോന്നി.

"ഹലോ..."

മെല്ലെ കൈകൾ നീട്ടി അവളെന്നെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, ആ സ്നിഗ്ധമായ വിരലുകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അവാച്യമായ ഏതോ ഒരു തന്ത്രിനാദം ഉണർത്തുന്നതുപോലെ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ സ്പർശനത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ഒരായിരം കടംകഥകൾ ഒളിച്ചുവെച്ച കണ്ണുകൾ. പക്ഷേ, ആ മിഴികളിൽ ഞാൻ തിരഞ്ഞത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. ആഴമേറിയ ചിന്തകളും, അതിലേറെ അഗാധമായ വിഷാദവും തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന രണ്ട് മിഴിനീർത്തടാകങ്ങളായിരുന്നു അത്. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പെയ്തുതോൽക്കാൻ പാകത്തിന് വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന, കാർമേഘപൂരിതമായ ഒരു ആകാശം ഞാൻ ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടു.

അവൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ചുറ്റും മണികിലുങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. വശ്യമായ ആ ശബ്ദത്തിലും പക്ഷേ, എനിക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ആർദ്രതയും വിഷാദവും അല്പം വിരഹവും കലർന്ന ഒരു നിഗൂഢ മിശ്രണമായിരുന്നു. ആത്മാവിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച വേദനകൾ ആ ചിരിയിലും വാക്കുകളിലും നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കാലം കടന്നുപോയി... ഇന്ന് അവൾ എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിയാണ്. ഹൃദയം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇപ്പോഴും അത്രമേൽ അടുത്തുനിൽക്കുന്നു.

എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തേ, നിനക്കായി ഞാൻ നന്മകളും പ്രാർത്ഥനകളും മാത്രം നേരുന്നു. ഈ ലോകത്ത് നീ എവിടെയാണെങ്കിലും, നിന്റെ ആകാശത്ത് സന്തോഷത്തിന്റെ സൂര്യൻ എപ്പോഴും ഉദിച്ചുനിൽക്കട്ടെ. നീ എപ്പോഴും നന്നായിരിക്കുമല്ലോ, അല്ലേ?

An AI assisted  short story :)

കൊഴിഞ്ഞ ഇലകൾ ബാക്കിവെച്ച ഓർമ്മകൾ....

 അങ്ങനെ ഒരു വർഷം കൂടി കൊഴിഞ്ഞുവീണിരിക്കുന്നു. ലോകം 2026-നെ വരവേറ്റുകഴിഞ്ഞു. അമേരിക്കയിലെ വിദൂര പ്രവിശ്യകളിലും വിജനമായ ദ്വീപുകളിലും പുതുവർഷാഘോഷങ്ങൾ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, പുത്തൻ പ്രതീക്ഷകളും തീരുമാനങ്ങളുമായി നമ്മളും മുൻപോട്ട് നീങ്ങുകയാണ്. ഇതൊരു പോസിറ്റീവ് വശമാണെങ്കിൽ, മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടിൽ നമ്മൾ ഓരോ ദിവസവും മരണത്തിലേക്ക് അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്; അഥവാ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വർഷം കൂടി മരിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു.

മരണത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം വന്നുനിറയുന്നു. ഈ വർഷം അവസാനിച്ചത് എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളുടെ വേർപാട് വാർത്ത കേട്ടുകൊണ്ടാണ്. സായികുമാർ രാധാകൃഷ്ണന്റെ ആകസ്മിക വേർപാടിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നേരത്തെ എഴുതിയിരുന്നല്ലോ; ഇപ്പോൾ ഇതാ ചെന്നൈയിലെ എന്റെ എം.ബി.എ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഡയറക്ടറായിരുന്ന ഡോ. പി.വി. മാത്യു സാറും വിടവാങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

എന്തുകൊണ്ട് അവർ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരായി?

ബിരുദം വാങ്ങിയ ശേഷം ഞാൻ മാത്യു സാറിനെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ല, ഒരു ഇമെയിൽ പോലും അയച്ചിട്ടില്ല. സായിയുടെ കാര്യവും അങ്ങനെതന്നെ; എബിഎൻ വിട്ട ശേഷം അദ്ദേഹവുമായി ഒരു വ്യക്തിബന്ധവും പുലർത്തിയിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറം ഈ രണ്ടുപേരുടെയും വേർപാടുകൾ എന്നിൽ വലിയൊരു ശൂന്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരുപക്ഷേ ഇത് മനസ്സിലായെന്നു വരില്ല. ഇത് എന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു 'ഇമോഷണൽ ബാഗേജ്' ആണ്. എന്റെ വളർച്ചയുടെ ഘട്ടങ്ങളിൽ (formative period) അവർ പകർന്നുതന്ന പ്രൊഫഷണൽ മൂല്യങ്ങളോ, അറിയാതെ പോലും ഞാൻ അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്ന അവരുടെ പെരുമാറ്റരീതികളോ (template style interactions) ആയിരിക്കാം അവരെ എന്റെ മനസ്സിലെ റോൾ മോഡലുകളാക്കിയത്. ആ വാർത്തകൾ എന്നിൽ ഒരു തീരാനഷ്ടം തന്നെയാണ് അവശേഷിപ്പിച്ചത്.

'തുരുമ്പ്' എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട മരുപ്പച്ച

അധ്യാപകർക്കിടുന്ന പരിഹാസപ്പേരുകൾ പലപ്പോഴും അവരെ വേട്ടയാടാറുണ്ട്. പഴയകാല ഉപദേശങ്ങൾ നൽകുന്നതുകൊണ്ടാവാം വിദ്യാർത്ഥികൾ മാത്യു സാറിനെ 'തുരുമ്പ്' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ എനിക്കൊരിക്കലും ആ പേര് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ അദ്ദേഹം തികച്ചും 'അപ്‌ഡേറ്റഡ്' ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മെന്ററിംഗ് ശൈലിയോട് എനിക്ക് വലിയ ബഹുമാനമായിരുന്നു. ഉപരിപഠനത്തിനും ഗവേഷണത്തിനും അദ്ദേഹം എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിരുന്നു.

പഠനകാലത്ത് എനിക്കദ്ദേഹം മരുഭൂമിയിലെ മരുപ്പച്ച പോലെയായിരുന്നു. സംഘർഷങ്ങൾ ലഘൂകരിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ നയതന്ത്രജ്ഞതയും എന്നാൽ ആവശ്യഘട്ടങ്ങളിൽ കർക്കശമായ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനുള്ള കഴിവും അത്ഭുതകരമാണ്. ഒരിക്കൽ ഒരു അധ്യാപകനെതിരെ ഞങ്ങൾ സമരം ചെയ്തപ്പോൾ, "അച്ചടക്കലംഘനം അനുവദിക്കില്ല, പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ പരാതി പരിഗണിക്കും" എന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അടുത്ത വർഷം ആ അധ്യാപകൻ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാൻ വന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ ഫലം.

ഹോസ്റ്റലിൽ ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ ബഹളമുണ്ടാക്കിയ ഒരു രാത്രിയിൽ, ക്യാമ്പസിൽ തന്നെ താമസിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹം നേരിട്ടെത്തി വെറും 15 മിനിറ്റ് സംസാരിച്ചു. ആ ക്യാമ്പസ് പെട്ടെന്ന് ശാന്തമായി. അത്രമേൽ ശക്തമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടപെടൽ. അന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എന്നെപ്പോലുള്ള ചിലരെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ളതായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ശിക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടുവോളം സാഹചര്യമുണ്ടായിട്ടും ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും ഭാവിയെ ബാധിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ അദ്ദേഹം എടുത്തിരുന്നില്ല.

മായാത്ത പാഠങ്ങൾ

മാത്യു സാറിന്റെ ഓർമ്മശക്തിയും അധ്യാപനരീതിയും സമാനതകളില്ലാത്തതായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ക്ലാസ്സിൽ തന്നെ ഞങ്ങളുടെ 60 പേരുടെയും പേരും വിവരങ്ങളും പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചു. അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു തന്ന PERT, CPM, Span of Control തുടങ്ങിയ മാനേജ്‌മെന്റ് തത്വങ്ങൾ ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് കാരണം ആ അധ്യാപകൻ മാത്രമാണ്.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നേരിട്ടോ അല്ലാതെയോ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന ഇത്തരം വ്യക്തികളാണ് യഥാർത്ഥ മാതൃകകൾ. അവരെ നമുക്ക് പിന്തുടരാം, വിമർശിക്കാം, അവരിൽ നിന്ന് നമ്മുടെതായ ശൈലികൾ രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാം. എന്നാൽ സായ്‌നാഥായാലും മാത്യു സാറായാലും അവർ എന്നെപ്പോലുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളിലൂടെ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു.

നിർമ്മിത ബുദ്ധി (AI) ലോകം കീഴടക്കുമ്പോഴും, ആത്മവിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലുള്ളവർക്ക് മാത്യു സാറിനെപ്പോലെയുള്ള 'വാർപ്പ് മാതൃകകൾ' ഒരു അനിവാര്യതയാണ്.

മാത്യു സാറിന്റെ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി നേരുന്നു. ഏവർക്കും സന്തോഷവും സമാധാനവും നിറഞ്ഞ ഒരു പുതുവർഷം ആശംസിക്കുന്നു.

സസ്നേഹം

ബിജി